अचुक अस्त्र केवल सहकार्य

'काम कुरो एकातिर, कुम्लो बोकी अन्तैतिर' भनेझैँ राजनीतिक अग्रसारिता फेरि बरालिनथालेको सङ्केत देखिँदैछ । शान्ति, संविधानलाई मूल लक्ष्य बनाई अग्रगामी छलाङ मार्नुपर्ने घडीमा राजनीतिक दलमा सत्ताकेन्दिरत प्रवृत्ति जाग्नु निश्चय पनि 'पुनर्मूषिको भवः'बाहेक अर्थोकको द्योतक होइन । एनेकपा माओवादीविरुद्ध सङ्गठित प्रमुख प्रतिपक्षी नेपाली काङ्गेरस, नेकपा-एमालेलगायत १६ दल होऊन् वा एनेकपा माओवादीभित्रै पनि समूहविशेषबाट सरकार परिवर्तनको स्वर प्रकट हुनुलाई बेग्लै अर्थमा लिनसकिँदैन । वर्तमान सरकारविरूद्ध अविश्वासको प्रस्तावसमेत आउनसक्ने सम्भावना व्यक्त हुनुले राजनीतिक स्थिति अन्योलको खाडीतर्फ धकेलिँदै गएको भान हुन्छ । लोकतान्त्रिक परिपाटीमा प्रतिपक्षी दलद्वारा सरकारको तीव्र आलोचना हुनु र सत्ता ढाली आफू सत्तासीन हुने प्रयास गरिनु अस्वाभाविक कुरो नभए पनि नितान्त भिन्न वस्तुस्थितिमा रहेको मुलुकमा बारम्बारको सत्तापरिवर्तनले विडम्बनामात्र बढाउनेमा शङ्का रहँदैन ।

राजनीतिक दलमा उर्लंदो सत्तामुखी प्रवृत्तिले नै शान्ति, संविधानका कार्यलाई ओझेलमा पार्दै लगेको कटुसत्य अकाट्य रहेको छ । चाहे सरकार परिवर्तनको पक्ष होस् अथवा एनेकपा माओवादीलाई दबाब दिने उद्देश्यले गठित १६ दलीय गठबन्धन होस्, यसका क्रियाकलाप सन्तुलित, संयमित तथा व्यवस्थित नभएमा सुखद परिणाम झनै टाढिने प्रस्ट छ । सङ्क्रमणकालीन, जटिल एवं विषम परिस्थितिसँग जुझिरहेको मुलुकमा राजनीतिक दलको ध्रुवीकरणबाट तनाउमात्र वृद्धि हुनेभएकाले समस्त नेतृत्व यतातिर गम्भीर हुनुपर्छ । संविधान सभाको आयु छोट्टँिदै गइरहेका बेलामा पनि राजनीतिक दल शान्ति, संविधानका निम्ति सहकार्य, सहमति र एकताको बाटामा लाग्नुसट्टा बिबिन्डिंदै जानुलाई अग्रगमनको परिचायक मान्नसकिँदैन ।

शान्ति, संविधानका राष्ट्रिय कार्यलाई व्यक्ति वा दलविशेषका सङ्कुचित आँखाले होइन, समग्रतामा हेर्नु युगीन आवश्यकता हो । आउँदो जेठ १४ गतेभित्र शान्ति, संविधानको कार्य पूर्ण हुन नसकेमा त्यसको जिम्मेबारी सत्ताधारी, विपक्षी सबैले लिनैपर्छ । दलीय अथवा अन्तरदलीय द्वन्द्वको सिकार शान्ति, संविधानलाई बनाउन खोजिएमा त्यसले मुलुकलाई उज्यालोतिर होइन, निस्पट्ट अँध्यारोतिर धकेल्नेछ । अहिलेको प्रश्न देशको प्रधानमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराई रहने कि अर्को कुनै व्यक्ति हुने ? पक्कै होइन । निर्धारित अवधिभित्र शान्ति, संविधानको कार्य पूर्ण गर्नेतिर को कसले के कति जिम्मेबारी वहन गर्ने हो, त्यतातिर मात्र सोच, सक्रियता र ऊर्जा खर्चिनुपर्छ । जहाँसम्म संयुक्त राष्ट्रिय सरकारको पक्ष छ, राजनीतिक दल आपसमा मिलेर सहज निकास दिन नसक्ने होइनन् । वैरभावको विकासले आत्मीयता नबढाउने कुरो ध्रुवसत्य छ ।

१६ दलीय गठबन्धन एकातर्फ र एनेकपा माओवादी अर्कोतर्फ बसेर आरोप, प्रत्यारोपको दोहोरी चलेमा यसबाट जगहँसाइबाहेक कतैबाट पारितोषिक प्राप्त हुने छैन । जनान्दोलनकारी शक्ति आपसमै अल्भिmएका खण्डमा लाभ अग्रगमनलाई होइन, मौका पर्खिएर बसेको पश्चगमनलाई हुनेछ । त्याग, तपस्या र सङ्घर्षबाट खारिएका नेतृत्व वर्ग समयमै चनाखो भए अन्यथा परिस्थिति नसिर्जिने पक्का छ । जुगौँपछि आएको परिवर्तनलाई जुँघाको लडाइँमा स्वाहा पार्ने खेल कसैले खेल्नु उचित होइन । शान्ति, संविधानका काममा सहमति अनुसार अघि बढ्ने उत्साह एनेकपा माओवादीले देखाउनु जरुरी छ भने राष्ट्रिय हितका खातिर तमाम विवादित विषय सल्टाउने मेसो अन्य दलले मिलाउनुपर्छ । सत्ताको खेल अब शान्ति, संविधान ल्याई निर्वाचनपछि मात्र गर्ने सम्झौता गरी राजनीतिक दल नयाँ उचाइसाथ अघि बढ्नु समयको माग बनेको छ । सतहमा देखिएको तनाउको बिउ तत्काल मासेर नयाँ परिस्थितिमा नयाँ ढङ्गबाट अघि बढ्ने नयाँ हौसला उमार्न ढिलाइ नहोस् ।

Posted on : January 14, 2012, 4:46 am

Source :Gorkhapatra Editorial

• First
• 2
• 3
• 4
• 5
• ...
• LAST